A private wound, carried into public memory.زخمی خصوصی که به حافظه‌ی عمومی راه پیدا می‌کند.

The film belongs to the post–Woman, Life, Freedom current of independent Iranian cinema: work that turns domestic space, silence and the body into evidence of political pressure.این فیلم در امتداد جریان سینمای مستقل ایران پس از «زن، زندگی، آزادی» قرار می‌گیرد؛ آثاری که خانه، سکوت و بدن را به شاهد فشار سیاسی تبدیل می‌کنند.

Its impact is specific rather than symbolic. By staying with one mother and one son, it resists flattening protest into spectacle. Recognition in Tehran, a world premiere in Kaohsiung, and its inclusion in a Budapest programme of new Iranian underground shorts gave that intimate account a route from local independent cinema to international audiences.اثر فیلم نه در ادعای نمایندگی یک جنبش، که در دقیق‌ماندن بر تجربه‌ی یک مادر و پسر است. جوایز تهران، نخستین نمایش جهانی در کائوسیونگ و حضور در برنامه‌ی بوداپست برای فیلم‌های کوتاه زیرزمینی تازه‌ی ایران، این روایت خصوصی را از دل سینمای مستقل داخل به تماشاگران بیرون از ایران رساند.

Not a film that observes protest from outside, but one that asks what protest leaves inside a home.فیلم از دور به اعتراض نگاه نمی‌کند؛ می‌پرسد اعتراض درون یک خانه چه بر جا می‌گذارد.